gototopgototop
hosting menu left
hosting menu right


Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά Λόγος υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων, δεύτερος. Περί προσευχής (Μέρος 1ον) PDF Εκτύπωση E-mail


   « Το γεγονός ότι τα περισσότερα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος παρέχονται στους αξίους κατά τον καιρό της προσευχής, το γνωρίζει κάθε συνετός άνθρωπος, γιατί ο Κύριος είπε ζητείτε και θα σας θα δοθεί. Ο Θεός εκείνους που προσεύχονται με ειλικρίνεια τους οδηγεί κάποτε πάνω από τον εαυτό τους και τους αρπάζει κατά τρόπο ανέκφραστο στα ουράνια. Άλλοτε ενώ βρίσκονται στον εαυτό τους, ο ίδιος ενεργεί μέσα τους υπερφυσικά και απόρρητα και ακατανόητα από τους σοφούς του κόσμου αυτού. Πράγματι το άγιο Πνεύμα, όταν κάποτε όλοι οι απόστολοι ήταν προσηλωμένοι με επιμονή στην προσευχή και την δέηση, αφού τους επισκέφθηκε, δεν τους προξένησε έκσταση αλλά γέμισε το στόμα τους με πύρινες γλώσσες. Ο Μωυσής ενώ σιωπούσε μπροστά στον Θεό τον άκουσε να τον ρωτάει: « Τι φωνάζεις προς εμένα;». Aυτός ο λόγος δείχνει ότι επειδή προσευχόταν σιωπηλά με όλη τη δύναμη τις ψυχής του βρισκόταν σε αληθινή κοινωνία με τον Θεό και δεν αντιλαμβανόταν ούτε τις κραυγές του λαού.
     Κανένας βέβαια από αυτούς που περιβάλλονται σώμα δεν πετυχαίνει να είναι σε τέτοια κατάσταση αδιάκοπα. Από όσο εμείς γνωρίζουμε εκείνοι που πετυχαίνουν αυτήν την κατάσταση είναι σπανιότατοι. Επομένως, ας γνωρίζουμε ότι όλοι προσεύχονται βρισκόμενοι τον περισσότερο χρόνο στην σάρκα, αισθανόμενοι συγχρόνως και τα μέσα τους παθήματα τα οποία τελειοποιούν και ανυψώνουν διά της ταπεινώσεως, αλλά δεν υποβιβάζουν ούτε αχρειώνουν. Αρχή όλων είναι ο φόβος του Θεού, ο οποίος γεννά την σωτήρια κατάνυξη και το μακάριο πένθος, το λουτρό της αφέσεως, το οποίο παρέχει τα δάκρυα της μετανοίας που είναι η επανάκληση της θεογενεσίας. Το Θεοφιλές και καθαρτικό δάκρυ, αναπτερώνει την ψυχή και  σύμφωνα με τους λόγους των πατέρων, φωτίζει τους νοερούς οφθαλμούς όταν είναι ενωμένο με την προσευχή. Κατά τον Θεολόγο Γρηγόριο η προσευχή των δακρύων ανακαλεί την Θεία χάρη, όταν έχει απομακρυνθεί, και για αυτό είναι και ονομάζεται από αυτόν άλλο λουτρό ιερής παλιγγενεσίας και θείο βάπτισμα. Αυτό βέβαια το βάπτισμα είναι επιπονότερο, αλλά ως προς τίποτε κατώτερο του προηγουμένου, και μάλλον ανώτερο, όπως αποφάνθηκε με σαφήνεια κάποιος από τους πατέρες λέγοντας: « Μεγαλύτερο του βαπτίσματος, μετά το βάπτισμα είναι η πηγή των δακρύων ». Αυτό το δάκρυ λοιπόν το οποίο καθαρίζει και αρπάζει από τα γήινα και ανυψώνει και συνενώνει με τη χάρη της θεογενεσίας, θεώνει με αυτήν εκείνον που το έχει.
    ΄Οσοι ζούν έτσι, έχοντας αφιερωθεί στον Θεό και επιδίδονται με αθόλωτο νού στην προς αυτόν συνομιλία, με ευκολία αποβάλλουν τον συρφετό των πονηρών παθημάτων και θησαυρίζουν μέσα τους την αγάπη. Αυτοί βέβαια που ζούν μέσα στον κόσμο είναι ανάγκη να εκβιάζουν τον εαυτό τους. Αυτή η βία, όταν με τον καιρό γίνει συνήθεια, καθιστά γλυκειά την προς τις εντολές του Θεού σχέση και μετατρέπει την διάθεση σε έξη. Αυτή η έξη καρποφορεί την απάθεια από την οποία γεννιέται η αγάπη προς τον μόνον αγαθόν. Πρέπει λοιπόν να παραστήσουμε ενώπιον του Θεού ζωντανό και ενεργό το παθητικό της ψυχής για να γίνουμε ζωντανή θυσία, όπως λέει ο απόστολος Παύλος: « Σας παρακαλώ χάριν της ευσπλαχνίας του Θεού να παραστήσετε τα σώματα σας θυσία ζωντανή, αγία, ευάρεστη στον Θεό ».
    Πώς θα μπορούσε το σώμα μας να παραστεί ζωντανή θυσία ευάρεστη στο Θεό; Όταν τα μάτια μας βλέπουν χωρίς πονηρία και τα αυτιά μας πείθονται στα θεία διδάγματα, ώστε όχι μόνο να τα ακούει κανείς, αλλά και να θυμάται τις εντολές του Θεού για να τις εκτελεί χωρίς να γίνεται ακροατής λήθης ».

(συνεχίζεται…)


 
Greek English French German Italian Russian Serbian

Οι Άγιοι της ημέρας

Η Facebook σελίδα μας


Επισκέπτες

Σήμερα1
Αυτή την εβδομάδα94
Συνολικά73424

Αναζήτηση




website hosting main area bottom

Ανάπτυξη και σχεδιασμός από: G.Er.